Jakiś czas temu – parę ładnych lat temu – przeczytałem w biografii Gogola, że „”stać się” to znaczy odnaleźć swoją pierwotną prawdę”. Myśl ta, od tamtej pory nie daje mi spokoju. By ją zrozumieć muszę zdawać sobie sprawę z tego, co w moim przypadku jest tą pierwotną prawdą. Od czasu, kiedy dumam nad tym problemem, minęło już kilka ładnych wiosen. W tym czasie dokopałem się w sobie do miejsc, które choć trochę rozjaśniają mi ten temat.

„Pierwotna” oznacza w moim rozumieniu coś, co jest w nas od zawsze i niekoniecznie tylko od momentu naszych narodzin.

„Prawda” natomiast to coś niepodważalnego, coś, co jest nierozłupywalnym kamieniem, coś, czego nie można zniszczyć, zakopać, czy nawet przebrać w pstrokate wdzianko, bo nie będzie w nim dobrze wyglądać.

W stosunku do „pierwotnej prawdy” można tylko wiedzieć o niej albo nie wiedzieć – tertium non datur. Czujesz ją, przeczuwasz, albo w ogóle nic nie wiesz. Tak jak ja widzę tę sprawę, to jest to coś, co jest naszym najgłębszym przeczuciem dotyczącym tego, w jaki sposób jesteśmy bądź za chwilę będziemy wobec wszystkich i wszystkiego co nas otacza. „Pierwotna prawda” jest więc tym, „kim jesteśmy”. Wiem, że to brzmi banalnie, jednak, kiedy faktycznie zaczyna się to widzieć, okazuje się, że wszystko nabiera sensu, wszystko jest na swoim miejscu, a my sami faktycznie żyjemy. Tyle wiem, a na ile jest to zrozumiałe, to już zupełnie inna historia. Poza tym nie chcę nadużywać słów, opisując tak ważne osobiste doświadczenie. Na takie tematy trzeba pisać zwięźle, z szacunku do Tego, o czym się pisze.

Maciej Łopuszyński