Przyznam że szukając odpowiedzi na to pytanie i aby móc podzielić się moją opinią na ten temat z autorem tej ciekawej strony, spędziłam wiele godzin w buszując w internecie by znaleźć coś, co mogło by mi pomóc inteligentnie odpowiedzieć sobie na to frapujące pytanie.

Po wielu godzinach niewiele znalazłam treści zgodnych z moim widzeniem tego pojęcia, za to trafiłam na wiele filmików na YouTube, które bardzo płytko traktowały ten temat. Po przeanalizowaniu zawartych treści w jednym ze znalezionych filmów (rozprawiającego o przeciwstawności stwierdzeń samoakceptacji i samorozwoju, które autor w końcu sprowadza do tego, jak poderwać ponętne dziewczyny) zaczęłam zastanawiać się czy wśród linków z sieci znajdę odpowiedź na moje pytanie...

Bo samorozwój to dla jednych spełnienie się w zdobywaniu dziewczyn a dla innych spełnienie się zawodowe, zgłębianie sensu życia, wiary w Boga i istnienia jedni, osiąganych poprzez religię,filozofię czy nawet parapsychologię.

Tak na przykład dla osoby wierzącej wiara oznacza, że poprzez swoje postępowanie zostanie zbawiony i będzie żył wiecznie w raju, a dla osoby, która jest ateistą, wiara jednak może mieć całkiem inny wymiar, bo jest to rodzaj motywacji do działania. Pogłębieniem tego jest nadzieja bo gdy nie ma nadziej to nie ma też wiary w cokolwiek co robimy. Zresztą niewiara w Boga jest też pewnym rodzajem wiary, wiary mianowicie w to, że Bóg nie istnieje.

Jak do tego ma się miłość, i czy jest pogodzeniem, akceptacją wad i zalet innych, tolerancją wobec innych poglądów i sposobu życia?

Jeśli te trzy pojęcia: wiarę nadzieję i miłość zdołamy pogodzić i stosować we własnym życiu, to uważam, że zaczniemy akceptować siebie i pogodzimy się z samymi sobą.

Ale czy jeśli będziemy już wreszcie żyć w zgodzie ze sobą i zaakceptujemy własne słabości i przede wszystkim ułomności i wiążący się z tym trud w życiu codziennym, to czy to nie spowoduje tego, że spoczniemy na laurach i nie będziemy chcieli już nic poprawiać w nas samych w myśl zasady: takim mnie Panie stworzyłeś takim mnie masz? Na to pytanie każdy musi sobie sam szczerze odpowiedzieć.

Mnie bardzo motywuje do samorozwoju, pewna nieakceptacja siebie samej i swych wad.

Dla mnie jest ona ciągłym poszukiwaniem, uczeniem się jak pokonywać własne lęki i bariery, ale co najważniejsze, jak postępować i akceptować innych jak i czego uczyć się od nich.

Bo każdy człowiek niezależnie od tego kim i jaki jest, zawsze jest poszukiwaczem tego co cenne i póki żyje, póty zawsze ma szansę dać coś z siebie innym, ofiarować innym samego siebie. Słowem, dla mnie drugi człowiek to jest najwspanialsza droga do samorozwoju, albowiem tylko człowiek jest skłonny tak wpłynąć na innego aby zmieniał się na lepsze.

Ja wciąż poszukuje a Wy??

Ola Korzeniewska